02 August 2018

സിദ്ധാനുഗ്രഹം - 64




മന്ത്രവാദം എന്നത് ഉള്ളത് തന്നെയാണോ എന്ന് ചോദിക്കുവാൻപോയപ്പോൾ അത് ഞങ്ങളെ പിശാചുക്കളെ കാണുന്ന വിധം ആയല്ലോ!  ഇത് ഇവിടെ നിന്നും എവിടേക്ക് കൊണ്ട് വിടുമോ? എന്ന ഭയം ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

സുഹൃത് പൊതുവാകെ ഒരു ധൈര്യശാലി തന്നെയാണ്. എന്നാൽ ആ അമാവാസ്യ ദിവസത്തിൽ പിശാചുക്കളെ കാണുവാൻ പോകുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹവും ഒന്ന് ഭയന്നു.  അഗസ്ത്യ മുനി മൂലം ഈ അമാവാസ്യ ദിവസത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന പിശാചുക്കളുടെ ദർശനം ഒരു വിധത്തിലുമുള്ള  ഉപദ്രവം ചെയ്യില്ല എന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്നാലും, മന്ത്രവാദത്തിനും ഇത്തരം പിശാചുക്കളായി നടക്കുന്നതിനും ഒരു നേരിയ ബന്ധം കാണും.  ഇല്ലെങ്കിൽ അഗസ്ത്യ മുനി ഇത്തരം ഒരു സന്ദർഭം തരില്ല എന്ന് എൻറെ മനസ്സ് പറയുവാൻ തുടങ്ങി.

നമ്മുടെ മുന്നോർ ഇത്തരം ആവിയായി തന്നെയാണ് നടക്കുന്നത്. അവരെ അമാവാസ്യ ദിവസത്തിൽ  അല്ലെങ്കിൽ അവർ ഭൂമിയിൽ നിന്നും നിര്യാതരായ ആ ദിവസം അല്ലെങ്കിൽ തിഥിയിലൂടെ അഭ്യർത്ഥന  ചെയുമ്പോൾ അഗ്നി രൂപമായി വന്ന് അനുഗ്രഹം ചെയ്തു പോകുന്നു എന്നത് ഹിന്ദു മതത്തിൽ ഉള്ളവർ വിശ്വസിക്കുന്നു. 

ഇംഗ്ലണ്ടിൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരു ചില ക്രിസ്തവർ, പിശാചുക്കൾ അല്ലെങ്കിൽ ആവി നടക്കുന്ന വീട്ടിൽ പോയി ആവിയെ കണ്ടിരിക്കുന്നു.  എന്നാൽ അതിനെ തൻറെ ക്യാമെറയിൽ പിടിക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചതിൽ പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് പത്രത്തിൽ ഒരു അത്ഭുതമായ ഒരു വാർത്ത വന്നു. ഇസ്ലാം സമൂഹത്തിൽ ഉള്ളവർ ഈ ആവി അല്ലെങ്കിൽ പിശാചുക്കളിൽ വളരെയധികം വിശ്വസിക്കുന്നവർ, അവരിൽ ഇന്നും പലരും അവരുടെ ശക്തിമൂലം നല്ല ആവി മൂലം ഇന്നും പല കാര്യങ്ങൾ നടത്തി വരാറുണ്ട്.  അല്ലാത്ത ആവിയെ വിരട്ടുകയും ചെയുന്നു.

എന്നിരുന്നാലും, "ആവി ഇന്നേക്ക് എല്ലാം സമൂഹത്തിലും, മൊത്തമായും സമ്മതിക്കുവാൻ ആഗ്രഹമില്ലാത്തതുകൊണ്ടും, നിഴൽ രൂപമായി അംഗീരരിച്ചിട്ടുള്ളത് കൊണ്ട്, അഗസ്ത്യ മുനി  പറയുന്നതുപോലെ നടത്തുവാൻ ഞാൻ തയ്യാറായി. 

അന്നേദിവസം ഒരു അമാവാസ്യ ദിവസമായിരുന്നു.

ചിലർ ആവിയെ കാണുവാൻ പോകുമ്പോൾ ആവിയെ കാണാൻ പോകുന്നോ, എന്തിനും ഒരു ഇരുമ്പ് കഷ്ണം അല്ലെങ്കിൽ കത്തിയെടുത്തു കൊണ്ട് പോകുക. പിന്നീട് എന്താണ് നടന്നത് എന്നത് നാളെ രാവിലെ പറയുക.  എന്ന് പറഞ്ഞു.

ഒരു ചിലരാണെങ്കിൽ, ഞാൻ പറയുന്നത് തെറ്റായി കരുതരുത്, അഗസ്ത്യ മുനിയെ ഞാൻ വളരെയധികം പൂജിക്കുന്നു. എന്നാൽ അദ്ദേഹം ഇത്തരം ആവി, പിശാചുക്കൾ എന്ന് പറയുന്നത് വിശ്വസിക്കുവാൻ ആകുന്നില്ല, അദ്ദേഹം ഒരു സിദ്ധപുരുഷനാണ്.  പക്ഷേ ജീവ നാഡിയിലൂടെ ഞങ്ങളെ ഒരുതരം ഭ്രാന്തന്മാർ ആക്കി ഭയപെടുത്തുവാൻ പാടില്ല.  എന്ന് അവിടെയുള്ളവർ യുക്തിവാദികളെ പോലെ പറയുകയുണ്ടായി.

പതിവില്ലാതെ അന്നേ ദിവസം എന്നെ തേടി വന്ന കൂട്ടം അധികം തന്നെയായിരുന്നു. അന്നേ ദിവസം ഞാൻ വേറെ ആർക്കും വേണ്ടി ജീവ നാഡി നോക്കിയില്ലയെങ്കിലും ഒരു ബലിയാടിനെ പോലെ നോക്കുന്നതായി എനിക്ക് കാണുവാൻ സാധിച്ചു. "തീർച്ചയായും വരാം" എന്ന് പറഞ്ഞ എൻറെ സുഹൃത് രാത്രി 7:00  മണിയായിട്ടും വന്നില്ല. അതോടെ ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത് എന്നത് താളിയോലയിൽ നോക്കിയാൽ മാത്രമേ അറിയുവാൻ സാധിക്കുകയൊള്ളു എനത്താൽ, അഗസ്ത്യ മുനിയെ പ്രാർത്ഥന ചെയ്തു താളിയോലയിൽ നോക്കി.

വെങ്കടേശ്വരൻറെ പേരുള്ളവൻ ഇവിടേക്ക് ഇനി വരില്ല. അവൻ ഭയന്നിരുന്നു, ഈ സമയം തിരുവള്ളുവർ സന്നിധിയിൽ ദർശനം നടത്തുകയാണ്. 40 കൽത്തൂണിന്റെ മദ്യത്തിൽ നിൽക്കുന്ന അയ്യനാർ ശില്പത്തെ തൊഴുതാൽ അവിടെ ഒരു പട്ടി വരും. ആ പട്ടിയുടെ പിന്നാലെ കുറച്ചു ദൂരം ചെല്ലുക. അവിടെ ഒരു പകുതി നിർമാണം ചെയ്ത ഒരു കെട്ടിടം കാണുവാൻ സാധിക്കും, അതിൻറെ തെക്കേവശം ഉള്ള മരത്തിൻറെ ചുവട്ടിൽ നിൽക്കുക. പിന്നീടുള്ളത് അവിടെ വന്ന് പറയാം. പെട്ടെന്നു പുറപ്പെടുക. അർദ്ധജാമ വേളയിൽ നീ അവിടെ തീർച്ചയായും നിൽക്കണം എന്ന് അനുഗ്രഹിച്ചു അഗസ്ത്യ മുനി.

എൻറെ സുഹൃത് വളരെ അടുത്തകാലമായിരുന്നു വിവാഹം നടന്നത്. അമാവാസ്യ ദിവസത്തിൽ ആവിയെ കാണുവാൻ പോകുന്നതായി തൻറെ ഭാര്യയോട് വളരെ ഗർവോടെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. തൻറെ ഭർത്താവിന് ഒന്നും ആകരുതേ എന്ന് ഭയന്ന അദ്ദേഹത്തിൻറെ ഭാര്യ, വീട്ടിലുള്ള എല്ലാം വലിയവരെയും വിളിച്ചു കൂടി ബഹളം ഉണ്ടാക്കി, അദ്ദേഹത്തെ കൂട്ടി തിരുവള്ളുവർ വീരരാഘവ പെരുമാളിന്റെ സന്നധിയിൽ ചെന്നിരിക്കുന്നു.

ആവിയെ കാണുന്നതിന് പകരം ഭഗവാനെ കാണുന്നത് തന്നെയാണ് മഹത്തായത്.  അതിലും തിരുവള്ളുവർ അമാവാസ്യ ദർശനം വളരെ വിഷേശമായതാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു നിർബന്ധപൂർവം കൊണ്ടുപോയതായി അഗസ്ത്യ മുനി അവിടെ നടന്നത് എന്നോട് വിവരിച്ചു.

ഇത് പിന്നീട് എൻറെ സുഹൃത്തും സമ്മതിച്ചു, എന്നിരുന്നാലും എന്നോടൊപ്പം വരാൻ സാധിക്കാത്തത് അദ്ദേഹത്തിന്ന് ഒരു വിഷമം തന്നെയായിരുന്നു.

ഇതിനപ്പുറം താമസിക്കരുത് എന്ന് കരുതി, ഉടൻ തന്നെ ജീവ നാഡിയുമായി ഞാൻ മാത്രം അഗസ്ത്യ മുനി പറഞ്ഞ വഴികളിലൂടെ ഞാൻ മാത്രം യാത്ര തുടർന്നു.

എന്നെ കാറിലോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ഇരു ചക്ര വാഹനത്തിൽ അവിടെ കൊണ്ട് വിടുന്നതിനായി ആരും തന്നെ മുൻ വന്നില്ല, എന്നത് ഒരു അതിശയം തന്നെയായിരുന്നു.

അഗസ്ത്യ മുനി പറഞ്ഞ സ്ഥലംയെത്തി, ബസ്സിൽ നിന്നും ഞാൻ ഇറങ്ങി. ആ സ്ഥലത്തിൽ ശ്വാസം എടുക്കുന്ന ഒരേ ഒരു ജീവനായി ഞാൻ മാത്രം. ശ്വാസം എടുക്കാത്ത എന്നാൽ ഗംഭീരമായ മീശയും, കൈയിൽ അരിവാളുമായി വളരെ ഉയർന്ന ഒരു അയ്യനാർ ശിൽപം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവിടെ മൊത്തമായും ഞാൻ ഒന്ന് നോക്കി.

അത് ഒരു സാധാരണ ഗ്രാമം, വേറിട്ട് ഒറ്റയായ കുറെ കുടിലുകൾ കാണുവാൻ സാധിച്ചു. വയലിൻറെ വരമ്പത്തുഉള്ള ചതുര മൂലയിലുള്ള കല്ലുകൾ ആ അമാവാസ്യ ഇരുട്ടിലും കാണുവാൻ സാധിച്ചു.

മിന്നാമിനുങ്ങികൾ വട്ടമായി ചുറ്റി പറന്നത് മനസ്സിൽ നേരിയ ഒരു സന്തോഷം ഉണ്ടാക്കി. ഞാൻ ഇറങ്ങിയ ബസ് കാണാമറയത് ദൂരം ചെന്നു. അത് തന്നെയായിരുന്നു ആ ഗ്രാമത്തിൽ ചെല്ലുന്ന അവസാന ബസ് ആയതിനാൽ വേറെ ആരും എൻറെ കണ്ണിൽ കണ്ടില്ല. 



സിദ്ധാനുഗ്രഹം.............തുടരും!

No comments:

Post a Comment

Post your comments here................